5 دیدگاه برای «سينما پاراديزو»

  1. سلام
    به نظر من فیلم نسبتا خوبی بود البته نه به خوبی “خانه ای روی آب “، . البته با در نظر گرفتن زمان ساخت فیلم.
    نمی دونم توی سینمای ما چه اتفاقی در حال افتادنه که سال به سال رحمت به پارسال.
    با دیدن فیلم (توی شلوغی صحبت های خانم ها )، یه حسی به من می گفت حواستو جمع کن، ممکنه این آینه عاقبت تو توی ۵۰-۶۰ سالگی (اگه بهش برسی)باشه.. منظورم هم حسرت کارهای نکرده در حالت کلی است. حسرتی که اون موقع دیگه فایده ای نداره.

  2. توی سینمای ما هیچ اتفاقی در حال افتادن نیست، این ما هستم که در حال افتادنیم، افتادن و بزرگ شدن. به نظر من هر دو تا فیلم حرف های خودشو داشت.
    داوود جون اگه غرق در فیلم میشدی شلوغی صحبت خانم ها که هیچ، “قیامت” هم میشد بازم غرق بودی.
    و اما در مورد آینه عاقبت توی 50-60 سالگی ارجاعت میدم به دیالوگی از فیلم:
    خانم سالاری(نیکو خردمند): “ما عمرمونو کردیم هر کاری هم که باید میکردیم، کردیم.”
    پس تو میتونی نامدار(رضا کیانیان) نباشی و حسرتی بر دلت نمونه.

  3. مصطفی جون، من این حرفتو آویزه گوشم خواهم کرد.
    اما راجع به شلوغی و قیامت و اینا، تو هم جایی که من نشسته بودم بودی چیزی نمی فهمیدی.
    ما هم سعی می کنیم هر کاری که باید بکنیم، بکنیم.

  4. به نظر من برای جمعی که آمدن ساعاتی کنار هم باشند این جور فیلم ها و با این نیت که اینقدر عمیق نگاه کنید رو انتخاب نکنید
    یه نکته ی دیگه این ویژگی رو هم در نظر بگیرید که ما خانم ها می تونیم به راحتی هم فیلم رو نگاه کنیم وهم به حرف کناریمون گوش کنیم

  5. حمیده خانم، چه اشکالی داره در طی مدتی که شما خانم ها مشغول حرف زدن در مورد ابعاد ناشناخته فیلم از دیدگاه اگزیستانسیالیسمی هستید ما آقایون از دیدن یه فیلم عمیق لذت ببریم؟
    هر چند که این سالها فیلم عمیقی توی سینمای ما ساخته نشده.

امکان ثبت دیدگاه وجود ندارد.