مردان بدون آرمان، زن های خاموش

باد موشک تو سرزمین ما خیلی چیزا رو عوض کرده

جنگ که به اندازه تاریخ ما قدمت داره، از ما نسلهای قربانی ساخته،

که یکی پشت دیگری میآیم ولی هیچ کدوم پشت دیگری نیستیم.

 

مردایی اومدن که دستاشونو جلوی چشماشون گرفتن،

مردای بدون آرمانو اعتقاد و سرگردونو بلاتکلیف…

و زنهای خاموش که میون زمینو آسمون به دنبال جای دیگری هستند.

 

جای دیگری وجود نداره

جای دیگه، تو وجود همه ماها هست که گمش کردیم

تو وجود بچه هایی هست که همه فک میکنن نامشروع و حرومزادن…

همه فک می کنن ازشون نسلی ناقص و عقب مونده به وجود میاد،

که شاید اگه نیان، بهتره

 

ولی کسی میاد

نسلی که گوشش از داستانها و نصیحتهای ما پره.

اون میخواد که حقیقت رو بدونه،

مستند، دقیق و بدون پرده پوشی…

تا اون ناکجا آباد دوست داشتنیشو همینجا بسازه

ما مجبوریم که امیدوار باشیم

نسلی میاد که آرمانشو عملی میکنه

 

وقتی راهی رو میری که هیچ وقت نرفتی

گاهی راه اصلی رو گم میکنی، گاهی هم نه…

به دیوار اگه مشت بزنی،

گاهی انگشتاتو خرد میکنی، گاهی هم نه…

ولی یه روز میاد که همه این دیوارا میریزه و هیچ کس هم راهشو گم نمیکنه

و اون روز، روزیه که هممون قبول کنیم هیچ چیزی ارزش گرفتن جون یک انسان رو نداره

من مطمئنم…

 

 

 

 

منتشرشده توسط

اصم

ابوترابی + صادقی + مختاری